Hatice_Sultan
24-04-09, 15:10
HASAN ÇOŞKUN ABİ ANLATIYOR:
“Ye*ni Asya” gazetesinde Rahmi Erdem Ağabey beni Bekir Ağa*beyle tanıştırdı. İlk tanışmamızda onun farklı bir kişilik sahibi olduğunu anlamıştım. Daha sonra görüşmelerimiz sürdü.
O sırada babam emekli olmuştu. Emekli parasıyla bir mi*ni*büs alıp onunla hem hizmet, hem de taşımacılık yapmayı düşünüyordum. Bu fikrimi Bekir Ağabeye açtım. O da “Kar*deşim, taksi olsa daha iyi olur.” deyince taksi aldım. Bekir Ağabeye “Bir emrin olursa telefon et, ben hazırım!” dedim.
Bir gün, “Zamanın müsait mi? Çankırı’ya gideceğiz.” diye telefon etti. O zaman Demir Çelik’te çalışıyordum. Üç gün*lük izin alıp ayrıldım.
Bir akşam vakti E-5’ten yola çıktık. Sabaha doğru Çankırı’ya indik. Mahkeme başladığında ben yorgunluk gidermek üzere arabada kalmıştım. Bekir Ağabey mahkemeye tek başına girmezdi. Kardeşlerden mutlaka bir şahs-ı manevî oluştu*rurdu. Şahs-ı manevîden kuvvet alıyordu. Salonda beni gö*remeyince dönüp geldi, “Nerdesin kardeşim?” dedi, “He*men abdest al ve mahkeme salonuna gel.” Abdest alıp dinle*yi*ciler kısmına geçtim. O zaman anladım ki kendisi mahke*me*ye hiç abdestsiz girmezdi. Davaları, bir ibadet vecdi içinde savunurdu.
Duruşma başladı. Savcı, iddianameyi okudu. Fakat çok ağır suçlamalarda bulundu. Bununla da kalmadı, maznunlar için 12 yıl ağır hapis cezası istedi. Ardından Bekir Ağabey ayağa fırladı ve beklenmedik bir çıkış yaptı. Üzerine basa basa:
“Savcı, bir hukuk adamı gibi değil, tıpkı bir Kıptî gibi hareket ediyor!” dedi.
Savcı zıpkın yemiş balık gibi ellerini masaya vurup ayağa fırladı, öfkeyle:
“Ben bu mahkemede savcılık yapmam!” deyip kürsüyü terk etti. O sırada Bekir Ağabey, arkaya dönüp manalı bir gülümsemeyle bana baktı. O zaman, bunun mahkemelerde uyguladığı başarılı taktiklerinden biri olduğunu anladım. Sav*cıyı bir fiskede saf dışı etmişti. Memnuniyeti, yüzünden oku*nuyordu.
Duruşmaya bir müddet ara verildikten sonra heyet tekrar toplandı. Yapılan ikinci duruşma sonunda bir kişi hariç, 13 kişinin hepsi tahliye edildi.
Dışarı çıktığımızda Bekir Ağabey,
“Kardeşim, zaten benim istediğim de buydu!” dedi.
Mahkemelerden beraat ve tahliye ile çıkınca çocuklar gibi sevinirdi.
Bu, bizim birlikte gittiğimiz ilk mahkemeydi. Daha sonra bunu, İç Anadolu, Ege ve Karadeniz’deki mahkemeler takip etti. Buralara gideceği zaman çoğunlukla beni çağırırdı.
"Hayatını Davasına Adayan Adam: Bekir Berk" kitabından
“Ye*ni Asya” gazetesinde Rahmi Erdem Ağabey beni Bekir Ağa*beyle tanıştırdı. İlk tanışmamızda onun farklı bir kişilik sahibi olduğunu anlamıştım. Daha sonra görüşmelerimiz sürdü.
O sırada babam emekli olmuştu. Emekli parasıyla bir mi*ni*büs alıp onunla hem hizmet, hem de taşımacılık yapmayı düşünüyordum. Bu fikrimi Bekir Ağabeye açtım. O da “Kar*deşim, taksi olsa daha iyi olur.” deyince taksi aldım. Bekir Ağabeye “Bir emrin olursa telefon et, ben hazırım!” dedim.
Bir gün, “Zamanın müsait mi? Çankırı’ya gideceğiz.” diye telefon etti. O zaman Demir Çelik’te çalışıyordum. Üç gün*lük izin alıp ayrıldım.
Bir akşam vakti E-5’ten yola çıktık. Sabaha doğru Çankırı’ya indik. Mahkeme başladığında ben yorgunluk gidermek üzere arabada kalmıştım. Bekir Ağabey mahkemeye tek başına girmezdi. Kardeşlerden mutlaka bir şahs-ı manevî oluştu*rurdu. Şahs-ı manevîden kuvvet alıyordu. Salonda beni gö*remeyince dönüp geldi, “Nerdesin kardeşim?” dedi, “He*men abdest al ve mahkeme salonuna gel.” Abdest alıp dinle*yi*ciler kısmına geçtim. O zaman anladım ki kendisi mahke*me*ye hiç abdestsiz girmezdi. Davaları, bir ibadet vecdi içinde savunurdu.
Duruşma başladı. Savcı, iddianameyi okudu. Fakat çok ağır suçlamalarda bulundu. Bununla da kalmadı, maznunlar için 12 yıl ağır hapis cezası istedi. Ardından Bekir Ağabey ayağa fırladı ve beklenmedik bir çıkış yaptı. Üzerine basa basa:
“Savcı, bir hukuk adamı gibi değil, tıpkı bir Kıptî gibi hareket ediyor!” dedi.
Savcı zıpkın yemiş balık gibi ellerini masaya vurup ayağa fırladı, öfkeyle:
“Ben bu mahkemede savcılık yapmam!” deyip kürsüyü terk etti. O sırada Bekir Ağabey, arkaya dönüp manalı bir gülümsemeyle bana baktı. O zaman, bunun mahkemelerde uyguladığı başarılı taktiklerinden biri olduğunu anladım. Sav*cıyı bir fiskede saf dışı etmişti. Memnuniyeti, yüzünden oku*nuyordu.
Duruşmaya bir müddet ara verildikten sonra heyet tekrar toplandı. Yapılan ikinci duruşma sonunda bir kişi hariç, 13 kişinin hepsi tahliye edildi.
Dışarı çıktığımızda Bekir Ağabey,
“Kardeşim, zaten benim istediğim de buydu!” dedi.
Mahkemelerden beraat ve tahliye ile çıkınca çocuklar gibi sevinirdi.
Bu, bizim birlikte gittiğimiz ilk mahkemeydi. Daha sonra bunu, İç Anadolu, Ege ve Karadeniz’deki mahkemeler takip etti. Buralara gideceği zaman çoğunlukla beni çağırırdı.
"Hayatını Davasına Adayan Adam: Bekir Berk" kitabından