Hatice_Sultan
24-04-09, 15:31
Ötedenberi anarşi, terör ve ahlâksızlığın yaygınlaşıp düzenin alt üst olması, barış ve güvenin sarsılması, huzurun kaçması toplumların en büyük dert ve problemi olagelmiş ve çözümü en âcil meseleler arasında yerini almıştır.
Uyumlu ve huzurlu bir topluma herkesin ihtiyacı vardır. Yoksa hayatın tadı kaçar.
İşte İslâmın gönderiliş maksadı da barış ve mutluluk içinde yaşanılabilen bir atmosferi sağlamaktı. Getirdiği emir ve yasaklar bunun içindir. “Ben güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim” buyuran Allah Resûlü (a.s.m.) en iyi insanın ahlâken en güzel,1 iman bakımından en güzel olan kimsenin de yine ahlâken en güzel olanlar olduğuna dikkat çekiyor2 ve Rabbine, “Ya Rabbî! Suretimi güzelleştirdiğin gibi ahlâkımı da güzelleştir”3 diye duâ ediyordu.
İnsanı insan yapan, yücelten bu insanî ve ahlâkî değerlere her zaman ihtiyaç vardır. Dünyanın en bozuk insanlarını gününün ve bütün zamanların en medenî insanları hâline getiren Allah Resûlü (a.s.m.) gönül, ruh ve akıllarda yaptığı inkılâpla bunun pekâlâ mümkün olduğunu da göstermiştir.
Asr-ı Saadeti günümüze getiren seçkin, güçlü âlim ve düşünür Bediüzzaman da yegâne ölçü ve model olarak Kur’ân’ı ve Resûlullahı alıyor, elindeki reçeteyle şirazeden çıkmış; sevgi, saygı, şefkat, merhamet, insanlık nedir bilmeyen insanları tahta kurusunu dahi öldürürken, “Bunu öldürmek günah olur mu?” dedirttirecek hâle getiriyordu. O önce toplumun hastalığını teşhis etmiş, milletin kalben hasta ve bunun da dinî duygularda zayıflık olduğuna, bunu takviye ile sıhhat bulabileceğine parmak basmıştı.4
İslâmın yüzde doksan dokuzu ahlâk, ibadet, âhiret ve fazilet, yüzde biri de siyasetti.5
Din hayatın hayatı, hem nuru, hem esasıydı. Dinin temelini oluşturan iman ise bütün güzelliklerin, iyiliklerin ve güzel hasletlerin kaynağıydı. İman kuvvetleştikçe, taklitten tahkike çıktıkça kişi insanlıkta yükselir, insan-ı kâmil hâline gelirdi.
Demek mesele İslâmı hayata geçirmek, imanı meyve verir hâle getirebilmekti. Çünkü iman inkişaf edip geliştiğinde Tuba ağacı gibi her türlü güzel meyveyi verecek bir çekirdekti. Gönül inkılâbı da böylece gerçekleştirilmiş olacaktı.
Şaban DÖĞEN
Uyumlu ve huzurlu bir topluma herkesin ihtiyacı vardır. Yoksa hayatın tadı kaçar.
İşte İslâmın gönderiliş maksadı da barış ve mutluluk içinde yaşanılabilen bir atmosferi sağlamaktı. Getirdiği emir ve yasaklar bunun içindir. “Ben güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim” buyuran Allah Resûlü (a.s.m.) en iyi insanın ahlâken en güzel,1 iman bakımından en güzel olan kimsenin de yine ahlâken en güzel olanlar olduğuna dikkat çekiyor2 ve Rabbine, “Ya Rabbî! Suretimi güzelleştirdiğin gibi ahlâkımı da güzelleştir”3 diye duâ ediyordu.
İnsanı insan yapan, yücelten bu insanî ve ahlâkî değerlere her zaman ihtiyaç vardır. Dünyanın en bozuk insanlarını gününün ve bütün zamanların en medenî insanları hâline getiren Allah Resûlü (a.s.m.) gönül, ruh ve akıllarda yaptığı inkılâpla bunun pekâlâ mümkün olduğunu da göstermiştir.
Asr-ı Saadeti günümüze getiren seçkin, güçlü âlim ve düşünür Bediüzzaman da yegâne ölçü ve model olarak Kur’ân’ı ve Resûlullahı alıyor, elindeki reçeteyle şirazeden çıkmış; sevgi, saygı, şefkat, merhamet, insanlık nedir bilmeyen insanları tahta kurusunu dahi öldürürken, “Bunu öldürmek günah olur mu?” dedirttirecek hâle getiriyordu. O önce toplumun hastalığını teşhis etmiş, milletin kalben hasta ve bunun da dinî duygularda zayıflık olduğuna, bunu takviye ile sıhhat bulabileceğine parmak basmıştı.4
İslâmın yüzde doksan dokuzu ahlâk, ibadet, âhiret ve fazilet, yüzde biri de siyasetti.5
Din hayatın hayatı, hem nuru, hem esasıydı. Dinin temelini oluşturan iman ise bütün güzelliklerin, iyiliklerin ve güzel hasletlerin kaynağıydı. İman kuvvetleştikçe, taklitten tahkike çıktıkça kişi insanlıkta yükselir, insan-ı kâmil hâline gelirdi.
Demek mesele İslâmı hayata geçirmek, imanı meyve verir hâle getirebilmekti. Çünkü iman inkişaf edip geliştiğinde Tuba ağacı gibi her türlü güzel meyveyi verecek bir çekirdekti. Gönül inkılâbı da böylece gerçekleştirilmiş olacaktı.
Şaban DÖĞEN