RADENUR
30-04-09, 20:03
Meslek grubu ne olursa olsun, büyüdüğünde halen çocukluğu kadar temiz kalan insanlar bu şiirde sadece çocukluğunu arasın…
Diğerleri kaybettikleri değerlerini…
KİRLETİKLERİ ÇOCUKLUĞUNU...
Bir ıssız adada
Bir dağ başında
Bir ormanın sonsuzluğunda
Ve yahut bir çölün ortasında
Yaşamak isterdim hep çocukluğumda
Sonradan öğrettiler bana
Yalan söylemeyi,
İftirayı, ihaneti,
Her gün yeni bir şey öğrettiler
Karşılığında pamuk şekerimi aldılar elimden
Kırdılar tahta beşiğimi
Çocukluğumu aldılar benden...
Ben, her şeyi büyüyünce gördüm kısacası
Savaşları, silahı
Kalem tutan ellerin kurşuna dizilişini
Faili meçhul cinayetleri,
Yakılan kitapları
Oynayan oyunları
Şimdi oyuna dâhil olmamı istiyorlar büyüdüm diye
Bense yeniden çocuk olmayı?
Ben kötülüğü büyüklerimden öğrendim
Hor görmeyi, ezmeyi,
Hırsızlığı, arsızlığı
Vicdansızlığı,
Adaletsizliği,
Büyüdükçe işledim, hesabı verilmeyecek günahları
Ben insanları hep aynı bilirdim çocukken
“Yaratılanın en üstünü” diye
Büyütmüşüm fazlasıyla gözümde
Ne çok aşağılık, küçük insan varmış meğerse
Büyüyünce anladım...
Ben sadece çocukların ağladığını bilirdim
Oysa ne çok gözyaşı varmış karanlık duvarların içinde
Ne çok ananın gözyaşına tanık oldum
Çocuklarının tabutunda...
Ben çocukken çok düşüp kalktım
Bütün çocuklar gibi
Dimdik ayakta durabilmek için düşüyorduk, biliyorum
Sonradan çok eğdiler dünün çocuklarını
Ben hala eğilmedim
Zulmün karşısında...
Ben, doktorun hastanede olduğunu bilirdim
Büyüdüğümde ne çok klinik gördüm
Ben, can-kurtaran bilirdim beyaz önlüğü
Meğerse
Çoğu mecburen giyiyormuş o elbiseyi...
Ben, polisin karakolda olduğunu düşlerdim
Sonradan ne çok cop yedim sokak ortasında,
İşkence hanelerde...
Ben avukat olmak istiyordum çocukken
Doğrunun yanında zannederdim, cüppeli adamı
Büyüyünce öğrendim ki
En çok yalan mahkemelerde söylenirmiş
Hâkim karşısında...
Ben ticareti evin karşısındaki bakkal zannederdim
Parayı verirsin eşyanı alırsın diye
Sonradan gördüm ben,
İnsanların birer birer satıldığını pazarlarda
Ben, öğretmeni çok severdim çocukluğumda
Büyüdüğümde devlet memuru olmuştu çoğu
Hayal kırıklığı yaşadım bu yüzden
Ülkeyi kalkındırmak için öğretmen olunmazmış
Büyüyünce öğrendim
Maaş artı sigorta, garanti iş, birde hafta sonu tatili için
Onca yıl okula gitmişler
Emekli öğretmenlerin birçoğu…
Ben, sanatçının “Mimar Sinan” olduğunu düşünürdüm
Büyüdüğümde sanat için soyunuyordu insanlar
Şaşırdım
Elinde kâğıt kalem olur diye bilirdim sanatkârın
Büyüdüğümde
Mikrofon vardı o ellerde...
ALINTI..
Diğerleri kaybettikleri değerlerini…
KİRLETİKLERİ ÇOCUKLUĞUNU...
Bir ıssız adada
Bir dağ başında
Bir ormanın sonsuzluğunda
Ve yahut bir çölün ortasında
Yaşamak isterdim hep çocukluğumda
Sonradan öğrettiler bana
Yalan söylemeyi,
İftirayı, ihaneti,
Her gün yeni bir şey öğrettiler
Karşılığında pamuk şekerimi aldılar elimden
Kırdılar tahta beşiğimi
Çocukluğumu aldılar benden...
Ben, her şeyi büyüyünce gördüm kısacası
Savaşları, silahı
Kalem tutan ellerin kurşuna dizilişini
Faili meçhul cinayetleri,
Yakılan kitapları
Oynayan oyunları
Şimdi oyuna dâhil olmamı istiyorlar büyüdüm diye
Bense yeniden çocuk olmayı?
Ben kötülüğü büyüklerimden öğrendim
Hor görmeyi, ezmeyi,
Hırsızlığı, arsızlığı
Vicdansızlığı,
Adaletsizliği,
Büyüdükçe işledim, hesabı verilmeyecek günahları
Ben insanları hep aynı bilirdim çocukken
“Yaratılanın en üstünü” diye
Büyütmüşüm fazlasıyla gözümde
Ne çok aşağılık, küçük insan varmış meğerse
Büyüyünce anladım...
Ben sadece çocukların ağladığını bilirdim
Oysa ne çok gözyaşı varmış karanlık duvarların içinde
Ne çok ananın gözyaşına tanık oldum
Çocuklarının tabutunda...
Ben çocukken çok düşüp kalktım
Bütün çocuklar gibi
Dimdik ayakta durabilmek için düşüyorduk, biliyorum
Sonradan çok eğdiler dünün çocuklarını
Ben hala eğilmedim
Zulmün karşısında...
Ben, doktorun hastanede olduğunu bilirdim
Büyüdüğümde ne çok klinik gördüm
Ben, can-kurtaran bilirdim beyaz önlüğü
Meğerse
Çoğu mecburen giyiyormuş o elbiseyi...
Ben, polisin karakolda olduğunu düşlerdim
Sonradan ne çok cop yedim sokak ortasında,
İşkence hanelerde...
Ben avukat olmak istiyordum çocukken
Doğrunun yanında zannederdim, cüppeli adamı
Büyüyünce öğrendim ki
En çok yalan mahkemelerde söylenirmiş
Hâkim karşısında...
Ben ticareti evin karşısındaki bakkal zannederdim
Parayı verirsin eşyanı alırsın diye
Sonradan gördüm ben,
İnsanların birer birer satıldığını pazarlarda
Ben, öğretmeni çok severdim çocukluğumda
Büyüdüğümde devlet memuru olmuştu çoğu
Hayal kırıklığı yaşadım bu yüzden
Ülkeyi kalkındırmak için öğretmen olunmazmış
Büyüyünce öğrendim
Maaş artı sigorta, garanti iş, birde hafta sonu tatili için
Onca yıl okula gitmişler
Emekli öğretmenlerin birçoğu…
Ben, sanatçının “Mimar Sinan” olduğunu düşünürdüm
Büyüdüğümde sanat için soyunuyordu insanlar
Şaşırdım
Elinde kâğıt kalem olur diye bilirdim sanatkârın
Büyüdüğümde
Mikrofon vardı o ellerde...
ALINTI..