PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : ...Kalbin Emâneti...


Mehmetakif
31-12-09, 11:33
http://img689.imageshack.us/img689/5217/kalpemanetesmalale.jpg



Elimizi kalbimize koyalım..


Dinleyelim onu..


Seslerini dinleyelim..


Ve şimdi ona hiç korkmadan -dur- diyelim..




"Dur! - Ey kalbim! Dur"




Kalbimize "dur" dediğimiz halde neden durmuyor?


Emrimize neden amade olmuyor?


Hâlbuki kalp bizim bedenimizin içinde değil mi?


Taşıdığımız ve istediğimiz gibi hareket ettirdiğimiz o bedenimiz..


Eğer bizi dinlemiyorsa hiç bize ait olabilir mi?


Bedenimize -acıkma, susama, yorulma-
veya ruhumuza -üzülme, acı çekme, dert etme- desek onlarda bizi dinlemeyecektir.



Bizler kalbimize, bedenimize ve ruhumuza hükmedememeyiz.



Onlar bize bir emânet.


Öyle bir emânet ki..




Vakti geldiğinde o çok güvendiğimiz kalbimiz ve bedenimiz


bizden ayrılacak, gerçek sahibine ulaşacak..


Ancak O, kalbimize "dur" derse durur..


Çünkü O "ol" der oluverir..


Çünkü mutlak sahibi O..


O halde bu gam neden?


Bu üzüntü, bu keder neden..


Eğer emânetse taşıdığımız herşey,


bu telaş, bu endişe neden?..




Rahmet Kelâmıyla buyuran O değil mi?


"O sabredenleri ki onlar, bir musîbete uğradılar mı,


«Biz Allah'a aidiz ve sonunda O'na döndürüleceğiz» derler."


Bakara; 156





Ey Kalbim! Sen emânetsin. Allah'a emânetsin.

Hatice_Sultan
31-12-09, 11:38
Allah razı olsun Akif...

Mutella
31-12-09, 22:02
Allah razı olsun ablası..

ayser
31-12-10, 04:27
Allah razı olsun kardeşim