m_safiturk
10-11-10, 16:52
Son tren..
Gözümü açtığım gibi meskun bir sızının sesini duyorum ..
Demir yolları demir gibi..
Soğuk ve ayrılık durmadan işliyor demiri..yokluk ışıl ışıl…
Simitçi bir çocuk gibi inatçıyım son terenin son biletlerine...
Keşke hayalimin kanatları bu kadar açılmasaydı..keşke rüzgarın her estiği yeri yaprakların koptuğu gibi düşünmeseydim…
Hayat bırakıyor ellerimi..Ellerim üşüyor gibi..Canı çekilir soğumuş bir cansızlık gibi…
Duvara kadar duvar her yer…
Kireç gibi yüzü saatlerin..Günler adımlarını arşın arşın atıyor..Ne de çabuk olanlar oldu…
Aylardan beri, bayat bir ekmeğim sanki…
Kıyamam sana diyorum kalbime..Kendi kendimi seviyorum inadına aşina tonlarla..
Hiç sevmediğim şeyleri seviyor gibi yapıyorum... Kandırıkçı sözlerle avutuyorum şiirlerimi…
Kumral bir teselli taşıyorum sırtımda..kıvır kıvır saçları olan kumral bir teselli benden ırak, dünyadan ırak…
Öyle bir kapının önünde kapısızım, ayaklarıma beton dökülmüş sanki…
Arada bir unutuyorum her şeyi…
Kolumdan çıkmış dayanağımın asası..Yalpalamadan mağrur bir melanetle dik durmalıyım. Bilmem kime, bilmem neye karşı…
Kızıp ağız dolusu söylenmeliyim arada bir yaptığım gibi..Denize menize…
Toplayıp bit pazarımı dönmeliyim geldiğim yere..memleketime..Orada yüksekçe bir yerde gömülmeliyim…
Bazen kayıyorum sert bir mermerin üstünde bir tüy gibi..leşimi yuvarlıyorum çukura..Döne döne ana kucağına düşer gibi…
Sanki şu son nefesi vermek, beceremedim demek bile güzel..Belki yapılacak çok şey vardır..Tutup boynundan karanfilleri bu renkler bu koku deyip,güneşe kaldırmakta var..Koşup ağaçlara sarılmak delirmekte var öperek meyveleri…Suların üzerindeki cıvıltılar..Topal cırcır böceği..Bütün gece aradığım eski püskü ağıtlar..hayat işte göz göre göre bırakıyor ellerimi…
Son tren..
Ayrılık peronları..
Güllerden ve ayrılıktan yığınla şeyler..
Müstamel kelimeler..
Yoğun bakım sayıklamaları belki..
Belki de gönül ölümü gerçekleşmiş bir düşün bindiği trendi bu son tren..İşleyen demir yolları,ışıl ışıl yokluk……….
Son tren
Aynı Adem..
Gözümü açtığım gibi meskun bir sızının sesini duyorum ..
Demir yolları demir gibi..
Soğuk ve ayrılık durmadan işliyor demiri..yokluk ışıl ışıl…
Simitçi bir çocuk gibi inatçıyım son terenin son biletlerine...
Keşke hayalimin kanatları bu kadar açılmasaydı..keşke rüzgarın her estiği yeri yaprakların koptuğu gibi düşünmeseydim…
Hayat bırakıyor ellerimi..Ellerim üşüyor gibi..Canı çekilir soğumuş bir cansızlık gibi…
Duvara kadar duvar her yer…
Kireç gibi yüzü saatlerin..Günler adımlarını arşın arşın atıyor..Ne de çabuk olanlar oldu…
Aylardan beri, bayat bir ekmeğim sanki…
Kıyamam sana diyorum kalbime..Kendi kendimi seviyorum inadına aşina tonlarla..
Hiç sevmediğim şeyleri seviyor gibi yapıyorum... Kandırıkçı sözlerle avutuyorum şiirlerimi…
Kumral bir teselli taşıyorum sırtımda..kıvır kıvır saçları olan kumral bir teselli benden ırak, dünyadan ırak…
Öyle bir kapının önünde kapısızım, ayaklarıma beton dökülmüş sanki…
Arada bir unutuyorum her şeyi…
Kolumdan çıkmış dayanağımın asası..Yalpalamadan mağrur bir melanetle dik durmalıyım. Bilmem kime, bilmem neye karşı…
Kızıp ağız dolusu söylenmeliyim arada bir yaptığım gibi..Denize menize…
Toplayıp bit pazarımı dönmeliyim geldiğim yere..memleketime..Orada yüksekçe bir yerde gömülmeliyim…
Bazen kayıyorum sert bir mermerin üstünde bir tüy gibi..leşimi yuvarlıyorum çukura..Döne döne ana kucağına düşer gibi…
Sanki şu son nefesi vermek, beceremedim demek bile güzel..Belki yapılacak çok şey vardır..Tutup boynundan karanfilleri bu renkler bu koku deyip,güneşe kaldırmakta var..Koşup ağaçlara sarılmak delirmekte var öperek meyveleri…Suların üzerindeki cıvıltılar..Topal cırcır böceği..Bütün gece aradığım eski püskü ağıtlar..hayat işte göz göre göre bırakıyor ellerimi…
Son tren..
Ayrılık peronları..
Güllerden ve ayrılıktan yığınla şeyler..
Müstamel kelimeler..
Yoğun bakım sayıklamaları belki..
Belki de gönül ölümü gerçekleşmiş bir düşün bindiği trendi bu son tren..İşleyen demir yolları,ışıl ışıl yokluk……….
Son tren
Aynı Adem..