gulname
28-05-09, 10:59
Risale-i Nurlar o gün nasıl başladı, şimdi nerelere ulaştı?
Dost TV’de, Arapçaya çevirdiği Risale-i Nur külliyatını Arap dünyasına okutmakla kalmayıp tertiplenen sempozyumlarda külliyatı sözle de dış dünyaya tanıtan muhterem mütercim İhsan Kasım Bey’i dinlerken Risale-i Nurları yeni tanıyan dıştaki takdirkarlardan şöyle sitemli soruların geldiğini de anladım:
- İnsanlığın imanını kurtaracak içerikte böylesine muhteşem bir külliyatı neden o günlerde ilan etmediniz de ancak yarım asır sonrasında tercüme ederek şimdilerde duyuruyorsunuz bizlere? Çok geç değil mi?
Tabii, bu sitemli soruyu soranlar, bu eserlerin yazıldığı günlerde maruz kalınan baskıları, yasakları bilmiyorlar, normal bir kitap yazma ve okuma özgürlüğü içinde yazılarak bugünlere getirildiğini sanıyor, sitemlerinde kendilerini haklı görüyorlar.
O günleri anlatan İhsan Atasoy’un yeni eseri “Nurun Büyük Kumandanı Zübeyir Gündüzalp” kitabından sadece bir örnek sunayım da görün, bugün dünya dillerine çevrilmiş, her ülkede yayınlanmış bu eserlerin yazıldığı o günlerde, ne türlü baskılara göğüs gerilmiş, bugünlere nasıl fedakarlıklar içinde getirilmiş?
Sene 1948. Emirdağ’da yine bir baskın ve tutuklama başlatılmıştır. İmanı anlatan yazılarından dolayı Afyon Hapishanesi’ne konulan Bediüzzaman’ın arkasından, bu yazıları el yazılarıyla çoğaltıp başkalarının da okumasını sağlayan 54 suçlu daha hapishaneye konulmuştur. Yalnız hapse atılan bu 54 kişi içinde Bediüzzaman’a en çok yardım eden bir numaralı talebesi Zübeyir Gündüzalp yoktur. Olayı duyduktan sonra hapishaneye koşan Gündüzalp, hizmetten geri kaldığından dolayı üzüntülerini açıklar ziyaret ettiği arkadaşlarına. Ceylan Çalışkan tereddüt etmeden yol gösterir:
- İnönü’ye bir telgraf çek, kendini ihbar et, ertesi günü yanımıza gelir hizmetine buradan devam edersin!.. Zaten posta memuru olan Gündüzalp hemen telgrafını kendi eliyle yazıp Ankara’ya gönderir: Siz Nurcuları Afyon Hapishanesi’ne topluyorsunuz; ama Akşehir’de posta memuru Zübeyir Gündüzalp’i görmüyorsunuz. Said Nursi’nin yazılarını herkese okutuyor, kimi görse Bediüzzaman’dan, eserlerinden söz ediyor... Ertesi hafta Zübeyir Gündüzalp, Afyon Hapishanesi’ndedir. Aradan tam altı ay geçer. Bir gün hapishaneye altı ayı dolduranların tahliye listesi gelir. İçlerinde Zübeyir Gündüzalp’in de adı vardır. Gündüzalp, bu tahliye listesinde bulunmaktan hiç de memnun olmaz. Çünkü Üstad’ı hapishanedeyken onun dışarıda işi yoktur. Hizmet üstadının yanında, yazdıklarının dışarıya çıkarılmasındadır. Bu sebeple itiraz eder, ‘Ben’ der, ‘Altı ayı doldurmadım, beni tahliye etmeyin!..’ Hesabını yaptırır, geç tevkif edildiğinden dolayı altı ayı doldurmadığı anlaşılır, böylece hapishanede Üstad’ının yanında kalmayı başarır. İçeride yazılan yazıları kesekağıdı şeklinde torba haline getirir, içine de bisküvi doldurup kapıdaki kuş uçurtmayan nöbetçilere bisküvi ikram eder, boşalan kese kağıdını da böylece dışarıya attırır. Hizmet için bekleyenlerin eline kolayca geçen kesekağıdı açılıp içindeki yazılar çoğaltılarak okuyuculara ulaştırılır, kitap haline ancak böyle gayretlerle getirilir... Aslında uzun söze hacet yoktur. Gündüzalp’in ömür boyu tekrar ettiği şu duası ne türlü bir iman ve ihlasla hizmete kilitlendiklerini göstermektedir.
- Ya Rab! Bana azami ihlas, azami sadakat, azami sebat, azami sabır, azami iktisat, azami tevazu, azami gayret, azami dayanma gücü nasip eyle. Hayatımın tek dakikasını dahi hizmetten uzak geçirmeme izin verme!..”
Dost TV ekranlarında o günlerde yaşadıklarını anlatan Sait Özdemir, İhsan Kasım, Mehmet Fırıncı, Gültekin Sarıgül, Şahin Yılmaz’ların naklettikleri olayları bugün; ‘Nereden nereye!..’ diyerek sevinçle dinliyoruz.
Ahmed Şahin
Dost TV’de, Arapçaya çevirdiği Risale-i Nur külliyatını Arap dünyasına okutmakla kalmayıp tertiplenen sempozyumlarda külliyatı sözle de dış dünyaya tanıtan muhterem mütercim İhsan Kasım Bey’i dinlerken Risale-i Nurları yeni tanıyan dıştaki takdirkarlardan şöyle sitemli soruların geldiğini de anladım:
- İnsanlığın imanını kurtaracak içerikte böylesine muhteşem bir külliyatı neden o günlerde ilan etmediniz de ancak yarım asır sonrasında tercüme ederek şimdilerde duyuruyorsunuz bizlere? Çok geç değil mi?
Tabii, bu sitemli soruyu soranlar, bu eserlerin yazıldığı günlerde maruz kalınan baskıları, yasakları bilmiyorlar, normal bir kitap yazma ve okuma özgürlüğü içinde yazılarak bugünlere getirildiğini sanıyor, sitemlerinde kendilerini haklı görüyorlar.
O günleri anlatan İhsan Atasoy’un yeni eseri “Nurun Büyük Kumandanı Zübeyir Gündüzalp” kitabından sadece bir örnek sunayım da görün, bugün dünya dillerine çevrilmiş, her ülkede yayınlanmış bu eserlerin yazıldığı o günlerde, ne türlü baskılara göğüs gerilmiş, bugünlere nasıl fedakarlıklar içinde getirilmiş?
Sene 1948. Emirdağ’da yine bir baskın ve tutuklama başlatılmıştır. İmanı anlatan yazılarından dolayı Afyon Hapishanesi’ne konulan Bediüzzaman’ın arkasından, bu yazıları el yazılarıyla çoğaltıp başkalarının da okumasını sağlayan 54 suçlu daha hapishaneye konulmuştur. Yalnız hapse atılan bu 54 kişi içinde Bediüzzaman’a en çok yardım eden bir numaralı talebesi Zübeyir Gündüzalp yoktur. Olayı duyduktan sonra hapishaneye koşan Gündüzalp, hizmetten geri kaldığından dolayı üzüntülerini açıklar ziyaret ettiği arkadaşlarına. Ceylan Çalışkan tereddüt etmeden yol gösterir:
- İnönü’ye bir telgraf çek, kendini ihbar et, ertesi günü yanımıza gelir hizmetine buradan devam edersin!.. Zaten posta memuru olan Gündüzalp hemen telgrafını kendi eliyle yazıp Ankara’ya gönderir: Siz Nurcuları Afyon Hapishanesi’ne topluyorsunuz; ama Akşehir’de posta memuru Zübeyir Gündüzalp’i görmüyorsunuz. Said Nursi’nin yazılarını herkese okutuyor, kimi görse Bediüzzaman’dan, eserlerinden söz ediyor... Ertesi hafta Zübeyir Gündüzalp, Afyon Hapishanesi’ndedir. Aradan tam altı ay geçer. Bir gün hapishaneye altı ayı dolduranların tahliye listesi gelir. İçlerinde Zübeyir Gündüzalp’in de adı vardır. Gündüzalp, bu tahliye listesinde bulunmaktan hiç de memnun olmaz. Çünkü Üstad’ı hapishanedeyken onun dışarıda işi yoktur. Hizmet üstadının yanında, yazdıklarının dışarıya çıkarılmasındadır. Bu sebeple itiraz eder, ‘Ben’ der, ‘Altı ayı doldurmadım, beni tahliye etmeyin!..’ Hesabını yaptırır, geç tevkif edildiğinden dolayı altı ayı doldurmadığı anlaşılır, böylece hapishanede Üstad’ının yanında kalmayı başarır. İçeride yazılan yazıları kesekağıdı şeklinde torba haline getirir, içine de bisküvi doldurup kapıdaki kuş uçurtmayan nöbetçilere bisküvi ikram eder, boşalan kese kağıdını da böylece dışarıya attırır. Hizmet için bekleyenlerin eline kolayca geçen kesekağıdı açılıp içindeki yazılar çoğaltılarak okuyuculara ulaştırılır, kitap haline ancak böyle gayretlerle getirilir... Aslında uzun söze hacet yoktur. Gündüzalp’in ömür boyu tekrar ettiği şu duası ne türlü bir iman ve ihlasla hizmete kilitlendiklerini göstermektedir.
- Ya Rab! Bana azami ihlas, azami sadakat, azami sebat, azami sabır, azami iktisat, azami tevazu, azami gayret, azami dayanma gücü nasip eyle. Hayatımın tek dakikasını dahi hizmetten uzak geçirmeme izin verme!..”
Dost TV ekranlarında o günlerde yaşadıklarını anlatan Sait Özdemir, İhsan Kasım, Mehmet Fırıncı, Gültekin Sarıgül, Şahin Yılmaz’ların naklettikleri olayları bugün; ‘Nereden nereye!..’ diyerek sevinçle dinliyoruz.
Ahmed Şahin